WESELE

Wakacje to czas obfitujący w wesela. Nigdy nie przepadałam za taką formą świętowania i sama siebie nie widzę w roli organizatorki takiego przedsięwzięcia, ale gdy rodzina zaprasza, to trzeba iść. Postanowiłam zaprezentować swoje kreacje weselne sprzed roku i z wczoraj. Nie wiem, czy udane, ale im jestem starsza, tym bardziej unikam weselnego kiczu - brokatu i satynowych sukienek.

To zdjęcia z sierpnia 2010 r. Wiem, wiem, wiele osób zarzuca mi, że moja karnacja jest niewłaściwa. Utrzymywanie alabastrowej skóry to zabieg celowy. Skupmy się jednak na stroju - sukienka kupiona w H&M (słynna sukienka Anny Muchy z "YCD", którego, notabene, nie oglądam), pierwszy lepszy pasek, który szybko zdjęłam, a całość wieńczą ćwiekowane szpilki, które dostałam właściwie za darmo, bo w zamian za inne buty w ramach reklamacji. Buty i długość sukienki są dość odważne jak na wesele, dlatego całość stonowałam klasyką - perłową biżuterią.

A oto kreacja poprawinowa z tego samego wesela. Mogło już być bardziej indywidualistycznie i luźno: w roli głównej wyprzedażowa cętkowana sukienka Tally Weijl za 6 euro, buty te same, co powyżej, torebka bezfirmowa i biżuteria w klimacie sukienki i butów.

Obecnie dążę do ponadczasowej elegancji i nie sugeruję się zabobonami i stereotypami głoszącymi, że na przyjęciu weselnym nie wypada być odzianym w czerń, a im więcej błyskotek, tym lepiej. Zaczęłam podpatrywać aktorki/piosenkarki słynące z dobrego gustu i powoli zaczynam odnajdować się w klasyce.

I oto jest ze mną wszędobylska ulubiona chanelka, czarna koronkowa sukienka (dałam za nią niecałe 40 zł w bezfirmowym sklepie, podejrzewam, że jest to tzw. japan style) i lakierowane szpilki New Look - moje lumpeksowe znalezisko, które było strzałem w dziesiątkę.